Zij van dat Eiland

Over het wel en wee op een eiland in de Atlantische Oceaan

Oorverdovend

Grappige gewaarwording. Het bloggen waar ik eind 2006 mee begon, ben ik nog niet verleerd 😉. Het is alleen onderweg een beetje pielen om op een telefoon een blog te schrijven, in plaats van op een laptop of tablet…. Of zou ik toch vaker mijn leesbrilletje op moeten zetten?

We hebben een beetje onrustig geslapen. Het was namelijk oorverdovend stil 😄.

Op de eerste overnachtingsplek waren we niet de enigen, er stonden al drie campers en ‘s avonds laat kwam er nog een camper met een Nederlands kenteken. Het zijn twee vrouwen die wandeltochten op de Canarische eilanden willen organiseren. Ze rijden al een jaar rond en benutten de Covid-rust om alles goed op poten te zetten, zoals ze zelf zeggen. Klik de link aan en lees, wie weet spreekt het je aan.

Tijdens het ontbijt besluiten we om naar La Peña te rijden en onderweg boodschappen in te slaan.

Mirador de la Peña ligt op een bergkam met een hoogte van bijna 1000 meter. Het uitkijkpunt, buiten terras en het restaurant binnen met glazen wand, hebben zicht op Frontera, het vlakke deel van El Hierro.¡Impressionante! zoals ze het in goed Spaans zeggen…

Het ontwerp van dit uitkijkpunt is van de Canarische Cesar Manrique, een kunstenaar die op elk eiland bekend is en veel uitkijkpunten heeft ontworpen. Ik hou van zijn stijl, inrichting en kleuren. Lanzarote is zijn geboorte eiland en spant uiteraard de kroon als het gaat om het bekijken van zijn werk.

Na de koffie op het buitenterras wordt ons het zicht ontnomen door de bewolking die over de bergkam komt zakken en stappen wij weer in de Land Rover.

Over het vlakke middenstuk van El Hierro rijden we door. Het heeft hier veel weg van Schotland of Wales: heuvelachtig land wat door middel van lage stenen muurtjes opgedeeld is in landjes, perceeltjes en kleine lapjes grond. Ze liggen er kaal bij, de zomertijd is zoals in Nederland de winterperiode: er wil weinig groeien. Is het in Nederland door de kou en donkere maanden, hier is het de hitte die in de zomer makkelijk een zinderende 35 graden kan bereiken. Enfin, het filmpje laat een heel klein beetje zien hoe anders het binnenland van El Hierro eruit ziet….

https://videopress.com/v/AMqzlIHz?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Inslingeren

Als we wakker worden zijn we toch een beetje gebroken. De weg waaraan we stonden was tot een uur of twee behoorlijk druk. Veel verkeer, taxi’s met lallende vakantievierders en rond 00.00 uur veel restaurants die sloten en de rommel naar een verzamelplek brachten, niet ver van onze parkeerplek vandaan. Combineer dat met de temperatuur die ‘s nachts rond 28 graden blijft hangen, Bas die heel veel rommelt in zijn mand en de geluiden die we ontwend zijn maar gewoon bij het slapen in een Land Rover horen. Het is als inslingeren op een (zeil)boot, we moeten wennen aan alles.

Aan de rand van een woonwijk, nét buiten het centrum…. Toch nog druk…

Rond half zeven is het nog donker maar E maakt even een klein rondje met Bas en ontdekt ca. 150 meter verder, mét van de drukke weg af, een parkeerplaats op een pleintje vlak achter het strand. De verhuizing is eenvoudig. E start de Land Rover en rijdt terwijl ik nog in het bed lig, naar de andere plek. Aldaar ronken we nog dik twee uur door, daarna is het tijd voor een ontbijtje en het boearden voor de volgende ferry, die ons naar El Hierro zal brengen.

We komen aanrijden en kunnen eigenlijk vrijwel direct door naar het laadruim van de Volcan de Tirajana. Het zal ongeveer 2,5 uur duren voordat we weer aan wal zijn dus nemen we broodjes, drinken en een spelletje mee 😉

De ferry heeft er de sokken in en de zee is vlak want na ruim twee uur rijden we de haven van Valverde uit. Óp naar het noorden. Bij Echedo draaien we de doorgaande weg af en volgen een slingerende smalle strook asfalt naar Charco Manzo. Onze eerste overnachtingsplek.

Een “charco” is een baai aan de kust die (al dan niet met behulp van mensenhanden) een veilige plek is om te zwemmen. De kust en de zee van veel Canarische eilanden is over het algemeen te ruw en te gevaarlijk om te zwemmen maar bij een Charco kan het wél.

Vamos!

Nog een halve dag werken en daarna hebben we vakantie! Best vreemd, want voor ons gevoel hebben wij elke dag vakantie. Maar even afstand nemen van de dagelijkse dingen, het hoofd resetten en nieuwe indrukken opdoen is ook goed voor de mensch. Het kost me best wel moeite om de zaak te sluiten en het papier op te hangen dat we op vakantie zijn. Gek hè, want ik heb best zin in.

Eenmaal thuis valt dat gevoel snel weg: nog de laatste zaken inpakken, een snel wasje draaien en dan de laatste check qua paperassen. Ook al gaan we maar naar een buureiland, je hebt altijd veel papieren nodig. Spanje staat bekend om zijn papier-cultuur. Voor alles is een document nodig. Niet digitaal, maar uitgeprint. Heb je volgende week opnieuw datzelfde document nodig, dan is een kopietje van het document (of de hele stapel) niet voldoende. De jongere generatie vindt dat achterhaald maar vooral op gemeentelijk- en overheids niveau is het bureaucratie ten top.

Wij doen daar inmiddels vrolijk aan mee en printen het volgende uit: ieder een document om aan te tonen dat we hier ingezetene zijn, waar we wonen én een uitdraai van ons persoonlijke nummer (in NL is dat je burgerservicenummer). De eerste twee documenten mogen nooit ouder zijn dan een half jaar. Dan toch nog maar onze vaccinatie papieren mee, ook al zou dat tussen de eilanden niet nodig zijn.

Met dat papierwerk en onze tickets voor de ferry rijden we in 10 minuutjes naar de boot. Het is inmiddels zó gewoon en te vergelijken als met de trein reizen. We sluiten aan in de rij, blijven in de auto en geven we de papieren af aan de-man-die-alles-checkt. Hij heeft zo´n pistool-uitlezer in de hand (dàt kan dan wél weer digitaal) De man schudt zijn hoofd. De zijn niet nodig, geef de ticket maar. Hij haalt het papier door de lezer en steekt zijn duim op: alles okay….. Zo gaat dat. De papierhandel was deze keer niet nodig.

Om klokslag 17.00 uur varen we naar de overkant en na een klein uurtje rijden we in de late middagzon Tenerife op. We zoeken een eenvoudig plekje om te kunnen overnachten en vinden het nét buiten het centrum aan een doorgaande weg. Tijd om te gaan eten.

…geen Spaanse kost, maar een Nederlandse vette hap….

Tsja, ‘wij zijn er niet zo van’ 😉 maar als je de kans krijgt om na drie jaar een broodje kroket en een vette hap te eten in een Hollandse snackbar op Tenerife, dan laten we dat echt niet aan ons voorbij gaan!

Een beetje wind alsjeblieft..

In de huiskamer verzamelen zich spullen die mee moeten, de wasmand vult zich met zaken die nog even gewassen moeten worden en we werken met lijstjes waarop dingen geschreven en afgestreept worden. Ik hou van die lijstjes, het is voor mij een soort extern geheugen 😉. Bas houdt alles goed in de gaten, gevoelig als hij is als border collie. Ongemerkt staan wij anders in onze energie, iets wat hij eerder dan wij doorheeft. Twee bruine trouwe ogen volgen álles. Alleen als de voordeur dicht gaat, het vrouwmens in de keuken gaat rommelen en er lekkere luchtjes ontstaan, alleen als de leider van de roedel zijn slippers onder de tafel schopt, alleen dán gaat hij ook rustig liggen.

 

Ondertussen is de winkel gewoon open. We hadden een mooie houten plafond ventilator voorde winkel besteld en die werd deze week geleverd. Jippie!! Daar zijn we blij mee, want zoals gewoonlijk stijgt het kwik deze weken weer flink. We zitten nu op een dagtemperatuur van ca. 34 graden en ´s nachts rond 26. De eeuwig aanwezige wind in deze hoek van het eiland is nu volledig weggevallen dus een zuchtje wind door middel van een ventilator is zeer gewenst.

 

De ventilator ophangen was voor E (de heer des huizes) geen probleem, al speelde de warmte parten met een ruim 3.5 meter hoog plafond. Boven je hoofd werken, zweten, een kroonsteentje en twee kleine schroefjes…. Dat is – ook als je fijne motoriek wél optimaal is – al een opgave! Enfin, de ventilator hing. Er was alleen in de doos en overige verpakking geen afstandsbediening te vinden. Hadden we dan tóch de verkeerde besteld?!

Contact opnemen met de leverancier, want nadat E het apparaat had aangesloten, weigerde het dienst. Het bromde en gromde maar kwam niet in beweging. Filmpje maken. Opsturen naar de technische dienst. Wachten. Foto´s maken, aanwijzingen opvolgen. Opnieuw een filmpje maken en opsturen. Alle medewerking van de leverancier, maar wel op afstand, via internet. De kleine ventilator die alleen de werkplaats in de winkel van een zuchtje wind voorziet maar weer aan. In de grote ventilator, én het oplossen van het probleem zit nog geen beweging.

https://videopress.com/v/pVk1iFM3?resizeToParent=true&cover=true&preloadContent=metadata&useAverageColor=true

Maar hij ziet er prachtig uit. Precies zoals we in gedachten hadden. 1.30 meter doorsnee en mooie diepbruine houten rotorbladen…

Het kriebelt weer…

Het kriebelt en danst…. We gaan weer op pad!!

Een paar weken geleden speelden we met het idee om naar El Hierro te gaan. Zowel La Gomera, waar wij wonen, El Hierro en La Palma hebben al een aantal weken code groen als het om Covid-19 gaat. Die eilanden zijn inmiddels voor bijna 80% gevaccineerd en de besmettingen zijn op één hand te tellen.

De kleurcodes (groen, oranje, rood en bruin) zijn ruim een jaar geleden in het leven geroepen op de Canarische eilanden en worden wekelijks aangepast, afhankelijk van besmettingen. In het kort: bij code groen zijn er geen beperkingen, afgezien het feit dat je in openbare ruimtes en winkels een mondkapje moet dragen, én als je geen afstand van 1,5 meter kunt houden. Code bruin is dat je óveral je mondkapje op moet, je mag niet aan de bar staan en terrascapaciteit is 25%. Alle tussenliggende kleurcodes zijn stapjes naar meer of minder beperkingen en dat wordt per week bekeken. Eenvoudig, toch?

Enfin, we hadden een plannetje om naar El Hierro te gaan. Binnenkort gaan we, de voorbereidingen zijn in volle gang! De heer des huizes checkt de olie, heeft een nieuw oliefilter geplaatst, en was al druk bezig met meten om de dakkist op een andere plek op de Land Rover te plaatsen. Achterop leek hem een goed idee. De dakkist stond sinds onze grote reis in de gang en deed dienst als “plank” waarop de zonnebrillen en autosleutels een plekje hadden. Húp, die moesten eraf, want de dakkist gaat mee. Daar kan zóveel in!

De kist op zijn kant in de gang, aan de zijkant de stickers van landen waar we zijn geweest.

De kist is van dik hout, gemaakt door de heer des huizes en weegt best wel wat. Het is altijd even puzzelen hoe de kist zo makkelijk mogelijk op de Land Rover geplaatst kan worden met twee personen…Er plopte een briljant idee op: De heer des huizes zou de Land Rover langs de ommuurde tuin parkeren, het weggetje loopt daar schuin naar beneden en het dak van de auto en het muurtje zijn dan ongeveer even hoog. Als we samen dan de kist op het muurtje schuiven en daarna op het dak……? Het bleek een topidee!

Tatatataaaaa!!!!! Stoer hé!

Ondertussen had ik ruzie met meters klittenband. Aan de binnenkant van de ramen in de Land Rover is zacht klittenband geplakt waar horrengaas tegenaan kan. De bestaande horren, waarop de ´haakjes kant´ van het klittenband is genaaid, waren toe aan vervanging dus met nieuw gaas en klittenband wilde ik nieuwe horren maken voor deze trip. De heer des huizes had van karton malletjes gemaakt zodat het precies zou passen. Fijn! Het klittenband had echter een heel eigen wil en nam in een grote kluwe zelfs de stoffen hoes van de naaimachine mee… pfffff. Maar met een beetje geduld lukte het de boel te ontwarren en zijn we straks redelijk vlieg- en mugvrij!

Groene vingers

Bloemen of planten, het maakt het in huis een stuk gezelliger. Een grote mooie bos bloemen op tafel is toch prachtig? De laatste jaren in Nederland kocht ik het niet meer zo vaak. Zonder van het geld (en vaak een behoorlijk bedrag) wat je na een week in de vuilnisbak gooide. Maar planten, dat kan altijd. Ooit hadden we in Nederland een moestuin en haalde ik peultjes, pastinaak, kapucijners en aardappelen van het land. En peren, kílo´s peren…waar ik heel veel liters sap van maakte. Maar zo´n grote moestuin én alles waar we van droomden, was teveel van het goede. De moestuin werd van de hand gedaan. Dan maar plezier van alleen plantjes in huis.

Hier zijn er vrijwel geen tuinen zoals in Nederland, met een hekje, een bankje en kleurige bloemen in een perkje. De warmte vraagt andere bloemen en planten. Gras in de tuin zou hier al snel verschroeien en het bankje zou niet veel gebruikt worden. Veel te warm. Maar palmen, cactussen, vetplanten en bougainville’s doen het hier bijzonder goed.

Beneden in het centrum zitten twee bloemenzaken, met ieder een klein aanbod aan bloemen en planten. De ene zaak heeft wat meer groene planten en varens, de andere zaak heeft veel vetplantjes, een grote keuze uit nepbloemen en in het voorjaar heeft ze zomerbloeiers staan, iets wat in Nederland ´perkgoed´ heet. Geraniums, Lobelia´s, vlijtige liesjes… dat soort spul. Eenmaal gekocht blijven ze het hele jaar rond in leven, want wij hebben we geen last van nachtvorst ;-). Ze bloeien en groeien door, al sneuvelt er ook weleens wat tijdens de zeer hete weken in augustus en september.

Soms heeft ze iets bijzonders en dan moet je er snel bij zijn, er zijn altijd ‘kapers’ op de kust ;-). Vijf jaar geleden kocht ik een anderhalf meter hoge Stephanotis (dat formaat is al heel wat, zou je denken) die in september én in maart vol in bloei staat. Dat ruikt zo heerlijk! Inmiddels staat ie tegen de buitenmuur en groeit lekker door. In 2018 hing er opeens een grote ovale vrucht aan. Onopgemerkt gegroeid want de vrucht heeft vrijwel dezelfde vorm als de bladeren. Na een poosje heb ik de vrucht eraf geknipt en laten drogen. Tijdens het indrogen ´knapte´ de vrucht open. In het hart van de vrucht zat iets puntvormigs, donkerbruin en zo groot en dik als mijn pink. Ik kan het nog het best omschrijven als een lange, smalle dennenappel. Na een paar dagen knapten ook die ´schubben´ open en kwamen er mooie witte pluizen tevoorschijn. Elke keer als er een briesje wind was, zweefden de meest droge zaden (want dat bleken het te zijn) aan zo´n prachtige pluis weg.

Het wit van het parapluutje waar het zaadje aan zat, was oogverblindend wit!

 

Ik heb er een paar bewaard en in een potje gestopt, gehoopt dat er weer wat nieuws van zou gaan groeien. Na een jaar was er nog steeds niets te zien. Jammer. Het potje met de zaden verdween in een vergeten hoekje waar ik nog meer potjes had staan met probeerseltjes zoals sinaasappel- en appelpitjes, een paar katoenpitten, een schijfje tomaat met grond bedekt. Je weet maar nooit wat eruit komt, toch?

Tot mijn verbazing kwam er twee jaar geleden toch een klein plantje tevoorschijn. Geen idee meer wat het was, maar als het groen is en zich netjes gedraagd, mag het altijd even blijven staan en zijn best doen, vind ik. Laat maar zien wat je kan!

Eerst dacht ik aan een sinaasappelboompje, maar al snel bleek het een stephanotis zaadje te zijn die het licht gezien had. En hoe! Inmiddels groeit hij langs de tuinpoort, over de cabana heen en heeft hij het erg naar zijn zin: al tweemaal hingen er grote trossen witte bloemen rondom de tuinpoort!

Spaanse feestdagen

Feestdagen worden in Spanje over het algemeen vol overgave gevierd. Landelijk zijn er de katholiek-gebaseerde officiële Spaanse feestdagen. Daarnaast hebben ze hier speciale feestdagen. 

Jong geleerd is oud gedaan. De kleintjes gaan in klederdracht in de optocht met muziek mee.

 

Een opsomming van de feestdagen die hier jaarlijks voorbij komen:

1 januari – Año Nuevo (nieuwjaarsdag)
6 januari – Día de Reyes (rie koningen)
20 januari – Fiësta de San Sebastián (elk jaar wordt de verjaardag van de “hoofdstad” gevierd)

In februari een hele week carnaval én een “Dia de los Polvos” – een bijzonder evenement met talkpoeder..

22 april – Viernes Santo. goede vrijdag én een hele paasweek vol missen en gedenkwaardige momenten.
25 april – Fiesta de San Marcos
1 mei – Día del Trabajo (dag van de arbeid)
3 mei – Dag van het kruis (Día de la Cruz)
20 mei – San Isidro
30 mei – Dag van de Canarias (Día de Canarias)
13 juni – San Antonio 
24 juni – San Juan (ect een familiefeest met eten en vuurtjes op het strand)
29 juni – San Pedro

10 juli – San Cristobal
16 juli – Fiesta de la Virgen del Carmen (de heilige van de vissers, erg belangrijk)
25 juli – Dag van Sint Jacobus
31 juli – San Benito Abad
5 augustus – Sra. de Las Nieves
16 augustus – Romeria de San Roque (datum varieert per jaar)
15 augustus – Asunción de la Virgen (Maria hemelvaart)
26 augustus – San Bartolo
28 augustus – San Jose / San Ramón Nonato
september – Fiesta del Paso (datum varieert per jaar)
6 september – Fiesta Colombina
25 september – Fiesta del Santísimo Cristo
5 oktober – Bajada de la Virgen de Guadelupe  **
9 oktober – La Salud 
12 oktober – Fiesta Nacional de España (nationale feestdag van Spanje)
1 november – Fiesta de Todos los Santos (allerheiligen)
2 november – Día de Difuntos
25 november – Santa Catalina
30 november – San Andres
6 december – Día de la Constitución (dag van de grondwet)
7 december – Onafhankelijkheidsdag (Día de la Constitución)
8 december – La inmaculada (onbevlekte ontvangenis van de heilige maagd Maria)
25 december – Navidad (kerst)

Elke 5 jaar wordt de patroonheilige van het eiland, Virgen de la Guadelupe, uit haar kerkje gehaald en maakt een rondgang over het hele eiland. Hierdoor is het bijna 5 weken wel ergens op het eiland feest. 2023 is het weer een lustrumjaar. Op 9 oktober begint dan het feest van Guadelupe.

Je ziet, geen tweede paas-, pinkster- of kerstdag. Maar, we hebben genoeg andere feestdagen en ze worden allemaal gevierd! Er worden vaak A-4tjes geplakt in de stad waarop het feest aangekondigd wordt en zoek ik thuis op wat de betekenis of historie ervan is. 

Bij veel Spaanse feestdagen zijn winkels en bedrijven gesloten maar helaas heb ik daar nog geen logica in gevonden…..

Ergens op de achterkant van deze auto staat een heilige, waar het hele feest op gebaseerd is.