Zij van dat Eiland

Over het wel en wee op een eiland in de Atlantische Oceaan

Schilderen

Schilderen doe ik alleen als ik écht tijd heb. Zoals in de zomermaanden. Het toeristenseizoen (hoogseizoen) loopt hier van oktober tot april, daarna wordt het rustiger. Dan is het tijd om de voorraad aan te vullen en uit te breiden en ideeën uit te werken die al langer in mijn hoofd broeden.

Dan kan ik vrij schilderen, zoals dit vogeltje wat ik in 2017 maakte. Het idee zat al een poosje in mijn hoofd. En ik wilde het ergens op de muur hebben. De muren in de huizen hier zijn vrijwel altijd gestuukt en wit geschilderd. Zo saai!!

Dus ging ik met tubetjes acrylverf aan de slag boven een van de onbewerkt houten kozijnen in de gang. Het resultaat is subtiel, ca. 8 cm groot en neergestreken op het deurkozijn vlak naast de buitendeur. Hij heeft zijn oog laten vallen op een paar kleine vliegjes…

Het hele huis moest leeg en schoon toen we vertrokken, maar ik heb dit kleine grapje laten zitten….

Vitamientjes

Via Whatsapp kregen we de vraag om even te kijken in de (moes)tuin van één van de buren op de berg. En zoals goede buren dat doen, klommen wij nog een stukje hoger tegen de berg op, gewoon via de trap hoor! We staan af en toe stil om het uitzicht wat hier weer heel anders is, te bewonderen.

Vlakke grond is hier zeldzaam. Boeren bouwden daarom lang geleden met keien en rotsen terrassen tegen de bergwand aan, waardoor er een horizontaal vlak ontstond. Hierop konden ze meer en makkelijker groenten en fruit verbouwen. Al die terrassen waren verbonden met (geiten)paadjes, waarover de boeren met manden op de schouder, rug of met de ezel de oogst konden afvoeren.

Door vergrijzing, dorpen en gehuchten die leegliepen omdat de bewoners hun geluk elders zochten, zijn er veel van deze terrassen verwaarloosd. Velen staan vol gras en zijn daarmee voor menigeen een doorn in het oog. Want wat is het een prachtig gezicht als al die terrassen vol staan met aardappelen, mais of uien. Naast en voor ons huis liggen ook een aantal van deze terrassen, met oude druivenranken.

Een prachtige foto van ons dal met de terrassen.
De foto is vást vlak na de winterperiode gemaakt, dan is het door de regen zó groen!
Foto: turismo de obercervación.

De buren wonen hier alleen in het najaar. De terrassen die rondom het huis liggen, zijn beplant met laagblijvende fruitbomen, waaronder een grapefruit. Of wij ze willen plukken nu ze rijp zijn, het is jammer als niemand geniet van dit heerlijke fruit vol vitamientjes. Dat is geen straf, we genieten er met volle teugen van!

Agua de Colonia

Ik was bekend met parfum, eau de parfum en eau de toilette: drie variaties waarbij de concentratie van de geur in parfum het hoogste is en in eau de toilette het laagste. Maar ik vond hier ook ´Agua de Colonia´. Gezien de naam, zou het wel iets van “een luchtje” moeten zijn, toch?

Het wordt verkocht in (over het algemeen) grotere flessen van 750 cc die qua uiterlijk wel wat weg hebben van een fles doucheschuim. Gewoon in de supermarkt. Maar ik kon niet echt plaatsen hoe je dit geurwatertje nou gebruikte…..

Er stond van alles in de schappen, zoals het merk Nenuco, hier heel bekend. Het ruikt heerlijk maar is vooral voor baby´s en kinderen dacht ik. En wordt het dan als haarlotion gebruikt, zoals het Nederlandse merk Zwitsal? Maar waarom dan die grote flessen en zoveel andere geuren en merken zoals Rosa, Gotas Frescas of Lavendel? Dat zijn toch geen kindergeurtjes, of smeer je dat als volwassene op je haar?!

Inmiddels weet ik dat Agua de Colonia een vierde variatie is op het rijtje van parfum, eau de parfum en eau de toilette. De concentratie is nóg lager dan de eau de toilette. Agua de Colonia is (met uitzondering van Nenuco) niet speciaal voor kinderen en wordt al helemaal niet als haarlotion gebruikt! Het is een subtiel luchtje voor volwassenen, wat – door de lage concentratie – kwistig gebruikt mag worden. In een warme klimaat is het fijn om een beetje fris te blijven en dat lukt prima met zo´n grote fles in de badkamer! Je giet een flinke scheut ervan op je handen en wrijft het op je huid. ´s Morgens na het douchen, maar ook even tussendoor als het warmer wordt. Het is heerlijk verfrissend – ik wil niet meer zonder!

Dág!

Hoe vaak we ook op reis gingen voor langere of kortere tijd, we waren elke keer weer blij als we de deur open deden. Op de kop af vijfeneenhalf jaar bood je ons een heerlijk onderdak en vanaf het begin voelden we ons thuis. Nu zijn alle persoonlijke dingen weg. Gaatjes zijn dichtgesmeerd en er is schoongemaakt. We lopen nog een laatste ronde. De ziel is uit het huis, het voelt niet meer ´van ons´. Het is klaar voor de volgende bewoners.

Dág huis…!

Stilte

Na de verhuisweken is het vandaag redelijk stil in ons oude huisje tegen de berg. De reden is dat vrijwel alles een plekje heeft gevonden en het nu op de details aankomt. Een foto of schilderij hier en daar heeft al een plek gevonden. Buiten wordt de naam van het huis opgehangen en een plekje voor het ´klingelbelletje´ gezocht. Niet dat daar nou zoveel gebruik van wordt gemaakt, maar het staat zo leuk!

Er kwam een miezerige regenbui over, toen alles net weer opgeruimd was. Heerlijk. Met een mok verse koffie keek ik naar buiten. Er trok een miezerige regenbui over. Windstil en dan zo´n zacht regenbuitje, prima voor de natuur! Na vijf jaar bijna geen serieuze regenbuien is het heerlijk om te zien dat de natuur zich hersteld en alles frisgroen wordt. Ik geniet van de stilte die zo´n milde regenbui laat vallen en als het langzaam weer droog wordt, hoor ik de merels uit volle borst zingen.

Het gezang van een merel vind ik één van de mooiste vogelgeluiden. Vroeg in de ochtend, als het nog stil is en de dag nog moet beginnen, of juist bij het vallen van de avond waarbij de merel de avondrust lijkt in te luiden met zijn prachtige gezang. Zelfs in een stadspark wordt het dan stiller en hoor je merel extra goed, vlak voor het echt donker wordt. Flarden van herinneringen doemen dan op. Momenten waarop ik zelf in alle vroegte op pad moest en waarbij het geluid van de merel mij vergezelde. Of als kind, al op bed en buiten in de schemer de merel nog horen zingen…..

Hier rond ons huis zien we deze zwartgeklede zanger met fel oranje snavel nog volop, maar in Nederland schijnt hij steeds minder vaak voor te komen. Jammer. Daarom is 2022 uitgekozen tot het jaar van de Merel. En is er zelfs een speciale sticker van gemaakt!

Regen

We hadden een regenachtige dag vandaag. We begrijpen dat het seizoen waarin normaal gesproken regen valt, bijna twee maanden later is begonnen is dit jaar. Over het algemeen regent het regelmatig in de bergen tussen oktober en april. De eerste regen viel dit seizoen echter pas eind november (de eerste keer dat wij bij ons huis gingen kijken, notabene!) en nu, eind april hebben we nóg regelmatig een “regenachtige dag” in de bergen. Het regenseizoen is dit jaar dus een beetje opgeschoven.

Dat “regenachtige” is overigens heel betrekkelijk want als we richting de kust rijden – slechts 8 kilometer verder is de lucht strakblauw en genieten we van het bekende Canarische weer. Dat is het leuke van een eiland zoals dit: je kan de vier seizoenen op één dag tegenkomen.

We genieten gek genoeg ook van de regenachtige dagen want alles wordt zo mooi groen! Kijk maar:

De laatste meters

We zijn er bijna. Afgelopen week heeft E, de man deze huizes, de wasmachine verhuisd. Het ene huis uit was nog niet zo´n probleem, daar was alles gelijkvloers en vrijwel meteen bij de auto. Nu moest het zware gevaarte 100 traptreden omhoog.

Het pad loopt wat gekronkeld naar boven en ook niet alle traptreden zijn gelijk qua grootte en diepte. Best nog een uitdaging maar de oplossing was een steekkarretje en de hulp van een vriend, waardoor deze laatste en zware meters makkelijker gingen. Vandaag is de aansluiting gemaakt en hebben we samen de wasmachine op zijn plaats gezet. Nu hoef ik niet meer te plannen om (in het andere huis) even snel een wasje te draaien, hoera!!

Op de dagen dat we vrij zijn, probeer ik de tuin wat te fatsoeneren. De vorige eigenaren woonden hier 3-4 keer per jaar een maand en snoeiden dan alleen hetgeen in de weg hing of te groot werd. Het ontbrak soms aan goed snoeien om de vorm erin te houden of het verwijderen van wilde opslag (van die lange scheuten onderaan de boom die een eigen leven gaan leiden en veel energie vragen). Op dit moment groeit alles als kool, met temperaturen tussen de 18 en 24 graden en soms een zacht regentje. Je kan bijna alles horen groeien!

Ik ben begonnen met het pad wat naar het huis leidt, er staat daar een grote bougainvillea. Schutbladeren in mooi rozerood en wel vier meter hoog en minstens zoveel meter in doorsnee. De binnenkant van deze grote jongen blijkt te bestaan uit kaal hout, soms zelfs dood. Alleen aan de buitenkant zit groen en kleur. Hier gaan we als eerste mee beginnen.

Hij hangt zelfs over de trap naar de schuur..
Met enorme stekels van soms wel 3-4 cm lang, zijn dikke handschoenen echt fijn, het scheelt een boel schrammen!

Ik knip eerst lange dunne takken weg, vol met kleine stekels, om beeld te krijgen wat er aan takken en dikke stammen door elkaar loopt. Het is een wirwar en regelmatig zit ik met mijn shirt, broek of haren vast in de takken. Na een dag knippen, kijken en nog meer knippen is er maar een deel weg en heb ik al een hele zak snoeiafval.

Ik knip nóg een dag en begin ook te zagen aan alle dikkere takken. Er zitten zelfs takken om elkaar heen gewrongen en ik zien dat heel lang geleden iemand de Bougainvillea in het gareel heeft willen houden met dik ijzerdraad. Er volgt nóg een dag. Deze keer is het meer zagen dan knippen.

Er lijkt geen einde aan te komen… Ik zaag van het dikkere snoeiafval meteen maar hout voor de kachel 😉

Aan het einde van de derde dag is er maar weinig over van de wilde Bougainvillea. Gelukkig is het een sterke plant. En nu hij zo gekortwiekt is, kan ik hem netjes bijhouden door hem regelmatig te ´knijpen´ waardoor hij niet van die lange uitlopers krijgt, maar een mooie compacte vorm houdt.

Hier moet de kruin er nog uit maar we hebben al veel meer ruimte op het pad!