Tag: Buitenleven

Augustus – mango tijd!

En dan is het zomaar augustus. Een maand waarin hier de takken van de mangobomen zwaar doorbuigen van de mango´s. Als we naar huis rijden staan er links van de weg, iets dieper in het dal, heel veel mangobomen. Beschut tegen wind door de steile bergwanden aan weerszijden en volop in de zon. Ze kunnen de hele dag heerlijk stoven en groeien. Augustus is hier de maand van de mango oogst.

In voorgaande jaren hadden we regelmatig mango´s van de andere kant van het eiland. Als ik daar op zondag op de kunstmarkt stond, hielp E, de man des huizes, Carlos bij het oogsten en werd hem regelmatig een tas vol toegestopt. De smaak is maar slecht te beschrijven: Zoet, kruidig, sappig en zacht.

Naast mango´s zijn ook de manga´s rijp. Manga´s hebben ongeveer dezelfde smaak maar zijn, in tegenstelling tot de mango, kleiner en hebben een draderige structuur. Deze variatie vind ik minder lekker omdat de draden tussen je tanden blijft zitten. Zo´n gepeuter daarna……

Je hebt mangobomen die wel 10 tot 15 meter hoog zijn, maar ook veel lagere soorten. Die lagere soorten maken het oogsten uiteraard een stuk makkelijker. Zie het zoals de hoge appel-, en kersenbomen van vroeger en de huidige lage fruitbomen. In het dal naast de weg zie ik nog maar een paar van die enorme grote bomen staan, de rest is allemaal kleiner van stuk.

Ik maak contact met Vitoriano, de eigenaar van de landerijen. Hij maakt in deze maand overuren om te oogsten en te leveren aan zijn afnemers maar heeft laat in de middag een lading klaar staan. In de dagen die daarop volgen eten we ze heerlijk uit de hand maar ik maak er ook iets van voor ´later´: Ik weck drie potten mango-chutney (heerlijk met rijst, doperwtjes en kip) en maak vier kleine potjes mangojam. Dat is straks in de winter nóg een keer genieten!

Vitoriano stuurt een paar dagen later een berichtje. Als ik nog een lading wil, moet ik het maar even laten weten. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd…….

Yes!!! De eerste mand vol heerlijke mango´s!

 

Met zelfgemaakte labeltjes natuurlijk…

 

… en ook hier natuurlijk kleine labeltjes…

 

 

 

 

Handschoenen

Op het moment van schrijven is het vér boven de 30 graden maar toch draag ik handschoenen…..

Nog niet zo lang geleden snoeide ik een paar takken van de enorme Oleanderstruik en knipte die meteen klein boven de snoeibak.

Iedereen weet dat als je in de tuin bezig bent, je altijd wel een krasje of een beschadiging aan je handen oploopt. Dus ook nu. Maar nu raakten binnen 24 uur al die wondjes ontstoken, ze leken zelfs groter te worden en ik had onophoudelijke jeuk. Om gek van te worden! En langzaam werden mijn handen dikker van het vocht.

Wat blijkt: alle delen van de Oleander zijn giftig…

Toch maar even met die dikke handen naar een arts want het voelt niet fijn. Na een prikje en zalf was het leed al snel geleden. Maar vanaf dat moment gaan de handschoenen altijd aan bij het werk in de tuin! Ook als het 30 graden of meer is….

Ik kijk met andere ogen naar deze schoonheid en loop met respect iets ruimer om de grote struik heen….

 

Verwondering

Met bijna het hele jaar fijne temperaturen speelt ons leven zich veel buiten af. Er staat om die reden een stevige bank op de veranda. Tientallen jaren geleden door een vorige eigenaar gemaakt met dikke houten planken. De bank stond in de keuken maar vanaf het begin wisten we dat hij zou verhuizen naar de veranda. Het was een hele klus om het ding door de smalle deurtjes naar buiten te krijgen want naast het formaat was ook het gewicht wel “een dingetje”.

Het is hetzelfde dikke hout wat we terugvonden in één van de oudste bedden en wat E, de heer des huizes, gebruikte om een trapje te maken tussen de woonkeuken en het lager gelegen zitgedeelte. Hout van kwaliteit wat een leven mee gaat.

Op de foto lijkt de bank klein maar hij is ruim 2 meter breed. Ook in de avond zitten we er heerlijk!

De bank buiten heeft heerlijke kussens en vanaf die plek kijken we zó de natuur in. Een stukje tuin, de vallei en daarna een bergkam. Een zicht wat nooit verveelt en waar we steeds nieuwe dingen ontdekken in de natuur.

Zicht vanaf de bank …

En ja, we zien van alles. Hagedissen, libellen, enorme Monarchvlinders, maar ook deze beauty, die steeds maar terug kwam voor nectar, de Atalanta.

De indrukwekkende Atalanta

De Tuin

Nu het zomer wordt en de temperaturen stijgen, worden de klusjes in de tuin verschoven naar de vroege ochtend of de avond. Echt ingrijpende zaken schuiven we nu door naar de wintermaanden, als de dagen koeler zijn en het af en toe zal regen.

Ik inspecteer de wijnrank die met lange uitlopers nogal slungelig wordt en zichzelf daarmee beschadigd. Hij staat tegen de muur, bij het trapje wat naar ons lager gelegen stukje tuin voert. De lange slierten worden al snel een soort grijparmen: aan het eind van elke sliert groeit een dun krullerig takje waarmee in de wind naar houvast wordt gezocht. Heeft ´ie eenmaal iets vast, draait hij zich binnen een paar dagen met dat krullerige takje muurvast. Soms lijkt het erop dat de druif zelfs knoopjes kan leggen met dat dunne krullerige takje. Een slimigheidje van de natuur, want zo kan een druif veilig en windvast verder groeien. Ik knip voorzichtig die lange slierten af en los, want er groeien hier en daar wat druiven aan. Spannend of dat wat gaat worden!

We knipten weken geleden het kleine lapje land naast ons huis vanuit het midden kort, zodat we er makkelijker kunnen zitten.

Heerlijk plekje om te ontbijten, of om later in de middag wat te dagdromen!

Er staat een klein boompje, wat vanaf dat moment ´het licht zag´ en serieus is gaan groeien. Het is een Flamboyant die je hier veel langs de straten en in het park ziet staan, ze hebben felrode bloemen. De planten bieden door hun brede bladerdak een fijne schaduw.

De Flamboyant, het ukkie doet erg zijn best!
Dit is een volwassen exemplaar van de Flamboyant, dus hij heeft nog wel even te gaan…

Een rondje natuur

Na de drukte van Nederland, is het hier pure rust en natuur. Stap je hier naar buiten, dan stap je in de natuur. Aan de linkerkant van het huis, waar de zon op komt, staat een oranje Lantana van 2 meter hoog en minstens 3 meter doorsnede, waar het van ´s morgens vroeg tot vlak voor zonsondergang een drukte van belang is. Grote hommels en bijen die af en aan vliegen rondom de honderden oranje bloemen die de struik rijk is. Het is één grote zoemende struik. Het gezoem klinkt in verschillende toonhoogten maar heel tevreden. Nectar. Ze kijken niet op of om en hebben alleen interesse in die oranje nectarbron, ze bekommeren zich niet om ons. Het enige wat telt is het instinct om nectar te halen.

Een dikke hommel
De opgevouwen blaadjes lijken wel strikjes!
Rood en oranje. Zo feestelijk!