Tag: Huisje

Bijzonder

Vandaag werk ik vanuit huis aan kerstkaarten.

Bijzonder, blessed, bevoorrecht….
Als je zó mag werken. Daar heb je er toch geen woorden voor?!

Hoe gezellig is dat…

We wonen op het platteland. Daar zijn we inmiddels wel achter. Schapen in het dal, geiten die tegen de bergwand klauteren en om ons heen kleine landjes waar op dit moment opnieuw gezaaid, gepoot en gewied wordt. Het landelijke leven. Overal zien we bijenkasten, vlinders (bijvoorbeeld de Monarchvlinder) en allerlei ander klein grut. Groenten en fruit in overvloed – soms overrijp aan de takken – snoeiafval en composthopen trekt echter ook minder leuke dieren aan, namelijk muizen en ratten.

Ons huis werd tot dit jaar niet continue bewoond. Ongeveer drie tot vier keer per jaar blies de oceaanwind een paar weken door de wijd openstaande deuren en ramen. De rest van het jaar zat het huis potdicht. Als de bewoners er waren werd door het relatief korte verblijf het snoeiwerk en ander kluswerk voornamelijk “voor het oog” gedaan. De eigenaren waren al op leeftijd en je wilt ook niet elke dag aan het klussen zijn als je in je vakantiewoning bent. Heel begrijpelijk. Maar daardoor werden zaken weleens gelaten voor wat het was en hadden muizen en ratten vrij spel op het moment dat het huis niet bewoond werd.

Zo hoorden wij al wéken op of in het dak boven ons bed gerommel, getrippel en geschuif. De grote salamanders konden het niet zijn, het geluid was er alleen in de nacht en salamanders zijn dan niet actief. Gekko´s dan? Nahh… die maken niet dat lawaai met die kleine plakpootjes. Of ze moeten houten klompjes aan hebben gedaan….. Een beetje onderzoek en rondvragen gaf de oplossing: er zat waarschijnlijk een rat onder ons dak. En we moesten ook rekening houden dat er wel hier en daar muizen zouden zitten.

Dus kochten we voor de rat een val. We vonden zo´n echte klem zielig en wilden de rat vangen met een diervriendelijke kooi. We stelden ons voor dat we hem dan na de vangst weg zouden brengen, minimaal een kilometer verderop hadden we gelezen. De val in elkaar zetten was al een kunst op zich en ik denk dat de rat zich heeft dubbel gevouwen van het lachen toen hij zag wáár hij in moest kruipen voor een onnozel stukje kaas. Hoe braaf we de val ook elke avond plaatsten, hij bleef leeg en het gerommel boven ons bed werd luider en luider.

We kochten blokjes gif en E, de heer des huizes, plaatste deze tussen de zeer oude dakpannen, op plekken waarvan we dachten dat hij daar liep. De blokjes waren de dag er na vrijwel allemaal opgegeten, maar het gerommel en geschuif boven ons hoofd bleef. Het leek zelfs alsof we er in sommige nachten meer dan één hoorden… Dat ging ons te ver en dus kochten we na een week of twee toch maar drie stevige rattenklemmen. Afschuwelijk, maar ratten op en in je dak is ook geen optie. Ik hoef niet te vertellen wat ze allemaal kunnen aanrichten en overbrengen, toch?

Al binnen enkele dagen hadden we de eerste twee gevangen, beiden in één klap dood. Dit leek er meer op. Dit zou rust in de tent (op het dak) brengen. We moesten echter wel een lange adem hebben want we bleven na elke vangst het gerommel op het dak horen. In twee maanden tijd vingen we 16 (!!) exemplaren.

E, de heer des huizes, had tijdens het plaatsen van de gifblokjes gezien dat er veel gaten en ruimtes tussen en onder de dakpannen zaten. Hierdoor hadden de ratten een heel wegennet tot hun beschikking om over en onder het dak te lopen. De agenda kwam erbij om samen met vriend D dit probleem aan te pakken. Fijne verstopplekken voor de ratten werden ontmanteld, gaten dichtgesmeerd en doorgangen gevuld met soms tientallen centimeters oud blad werden schoongeveegd. Dát zal ze leren! En het werkte! Het is nu weer stil op het dak.

In huis zit een oude oven die we niet gebruiken maar wel zo willen laten zitten, omdat het ooit wél gebruikt is en mooi authentiek is. We hadden daar al een paar keer een muis in zien rennen. En..waar één muis is, zijn er vaak véél meer. Het zijn veldmuisjes, als ik de bouw en kleur zo zie. En om deze diertjes-van-het-platteland buiten de deur te houden hebben we de volgende oplossing bedacht:

Luna onze muizenvangster-in-spé. Nu 5 maanden oud. Weggegooid op straat, samen met haar broertjes en zusjes toen ze ongeveer 6 weken was en opgenomen in de enige dierenopvang op het eiland.

 

De jonge katjes mochten regelmatig los lopen in een ruimte waar ook honden waren. Hierdoor is ze ook niet bang voor Bas. Ze is enorm op ons gericht en is een lieve kroeldoos. Hoe gezellig is dat?

 

 

Gezichtsbedrog

 Dit is niet een zonsopgang op een bewolkte herfstdag, maar de volle maan die net over de berg komt…

Je kon er bijna een boek bij lezen!

 

Het dak op

Uiteindelijk werd het droog en konden E, de mand des huizes samen met vriend D, het dak op. Er werd gezocht en gekeken en het leek erop dat een afdichtende mat niet goed was vastgemaakt aan het hout, waardoor er steeds een restje hemelwater door alles heen kon sijpelen en de druppels veroorzaakte in de kamer. Nou, dit varkentje zou worden gewassen, het werd verholpen!

Eerst moeten de verzwarende stenen er af, die de oude dakpannen op zijn plaats houden. Dat gaat stuk voor stuk. Ladder op…en ladder af….

 

Daarna een rij dakpannen om het lek te lokaliseren en te verhelpen. Ook nu is het veel ladder op en ladder af, want meer dan een paar dakpannen in je handen gaat niet. (dreigende buien aan de hemel!!)

Het bleef helaas niet droog. Nadat ze de afdichtende mat goed hadden bevestigd, begon het zachtjes te regenen. De dakpannen zouden ze morgen leggen. Het belangrijkste was, dat het lek verholpen was!

Dachten we.

´s Avonds hing er op meerdere plekken een druppel aan de balk en ontstond op de boekenkast een plasje….. Je begrijpt de frustratie van beide heren, dus de volgende dag (mét zon) haalden ze alle dakpannen van dit deel van het huis om het aan een grondige inspectie onderwerpen. En toen viel hen op dat de boeiboorden te klein en niet op de goede manier waren bevestigd en op een deel niet eens aanwezig waren. Het regenwater kon dus aan de zijkant zó het dak in en daarna via het hout naar het laagste punt zakken.

Water kruipt langzaam maar zeker naar het laagste punt, de bron moet je soms heel ergens anders zoeken.

Er wordt gemeten, gezaagd en gelakt. Het probleem is nu écht opgelost en de pannen gaan het dak weer op. Vriend D, met veel lokale-dakpannen-ervaring kijkt meteen welke pannen nog een ronde mee kunnen, of welke vervangen moeten worden. Dat is nog een heel gepuzzel. Nieuwe (fabrieksmatige) dakpannen worden “onder” gelegd en de oude handgemaakte pannen komen als dekpannen (nee, dit is geen typefout!) daar weer overheen. Zo ziet dit deel van het dak er weer oud en authentiek uit. Daarna volgen de zware stenen op de rand van dit deel van het dak, waardoor de wind er geen vat op krijgt.

Klus geklaard!

Wist je trouwens dat deze oude dakpannen vaak door de vrouwen werden gemaakt? Hun bovenbeen is de perfecte “mal” om een goede dakpan te vormen van de klei!

 

De oude handgemaakte dakpannen zijn soms zo poreus, dat ze geen dienst meer kunnen doen. 

 

De nieuwe fabrieksdakpannen liggen klaar.

Tropische storm Hermine

Het regende uiteindelijk een dikke 24 uur. Daarna werd het even droog en kon E, de man des huizes, met vriend en buurman even op het dak kijken wat de oorzaak was van de paar druppels lekkage binnen. Steeds hing er op één plek een druppel aan een balk. Op zoveel regen was dit lek “peanuts” maar een blik werpen kon geen kwaad, al was het maar om te weten wat er nodig was om te repareren.

Het was zondagochtend. Na 24 uur regen trok de lucht heel even open, voordat de wind zou aantrekken en er opnieuw zware regenbuien verwacht werden. Haast was dus geboden.

 

De mannen concludeerden dat het een klein, maar niet te onderschatten lekje onder de oude dakpannen was. Voor nu even laten zitten en als alles overgetrokken is, een dag plannen op het te repareren. We genoten even van het zicht, voor zover dat er was, maar trokken alweer snel naar binnen – de regen kondigde zich weer aan.

 

We moesten dit nog even uitzitten en hoopten op niet al teveel wind. Wind, die door de pieken, dalen en hoeken van de bergen een heel ander pad waait dan op het vlakke land. Omdat de regen van alles los spoelt, is er best een risico dat de krachtige wind zorgt voor stenen, verschuivingen en brokstukken op de weg. Dus hoppa , op de bank met thee, boeken en een boel films.

Zelfs de wind bleef mild en stak alleen op maandag even op maar had lang niet die kracht die de weermannen en – vrouwen voorspeld hadden. Althans….bij ons op het eiland. Andere eilanden kregen het er flink van langs. Tropische storm Hermine liet daar zien hoeveel kracht ze had en hoeveel regen er viel – zie het filmpje hieronder.

 

 

Een onverwacht lang weekend

Tot vanmorgen, vrijdag, leek het nog een gewoon weekend te worden wat voor ons lag. Nog een halve dag werken en dan lekker weekend! Er stond visite in de agenda en voor de rest lekker rommelen in en om het huis. Er hing wel iets in de lucht en vanmorgen werd dat officieel bekend gemaakt met berichtgevingen van de lokale en regionale overheid: Er is een storm op komst. En niet zo´n beetje ook!

 

Er zijn vanmorgen vier “Alertas Máxima” uitgegeven door de regionale overheid, die vannacht om 00:00 in gaan en tot maandag 23:59 van kracht blijven. Ook hier werkt men met code geel, oranje en rood, maar dit was meer dan dat. Deze “Alertas” waren “Máxima”. Vier officiële berichten: de eerste is om aan te geven dat er een maximaal alarm wordt afgegeven met betrekking tot het weer, daarna volgen de specificaties: drie “Alertas” voor regen, harde wind en onweer. Niet veel later kwam er ook nog een “Alerta” met betrekking tot de kans op hagel.

Het zijn officiële berichten die digitaal gepubliceerd worden op overheidswebsites en online kranten en direct doorgestuurd worden in WhatsApp groepen. Iedereen stuurt het wel weer naar iemand door want een gewaarschuwd mens telt voor twee! Al snel na dit nieuws volgen berichten in kranten en nieuwssites over het afgelasten van sportevenementen, markten of feestelijkheden. Zelfs de scholen zijn maandag gesloten.

Crystal Reports ActiveX Designer – GomeraVerde

De puttenzuiger verscheen vanmiddag in de stad om alles te controleren en online werd het bericht gepubliceerd dat de brandweer, lokale politie en vrijwilligers in de hoogste staat van paraatheid worden gebracht, welke telefoonnummers je kan bellen en wat je moet doen bij wateroverlast of als de stroom uitvalt. Wij lopen de winkel na, halen de koelkast leeg en trekken de stekkers uit stopcontacten. Morgen blijft de winkel dicht. De straat náást de winkel loop schuin af naar beneden. Met een beetje geluk blijft wateroverlast op de werkvloer ons bespaard. E, de man des huizes heeft vandaag een boeiboord (ook wel boeideel of windveer) gemaakt aan de westkant van het huis: alsof hij wist dat er regen zou komen…..

Op weg naar huis slaan we nog wat extra eten in en tanken we de auto vol. Thuis vul ik extra flessen met drinkwater en zet ik buiten emmers met “grijs” water klaar. We lopen rond het huis, schuiven de rieten stoelen bij elkaar onder de olijf en halen de kussens van de buitenbank naar binnen. Meer dan dit kunnen we niet doen. We hebben een lang weekend! Maar met een goed gevulde voorraadkast, een kamer vol met boeken, gedownloade films en genoeg creative spullen komen we dat wel door!

Verwondering

Met bijna het hele jaar fijne temperaturen speelt ons leven zich veel buiten af. Er staat om die reden een stevige bank op de veranda. Tientallen jaren geleden door een vorige eigenaar gemaakt met dikke houten planken. De bank stond in de keuken maar vanaf het begin wisten we dat hij zou verhuizen naar de veranda. Het was een hele klus om het ding door de smalle deurtjes naar buiten te krijgen want naast het formaat was ook het gewicht wel “een dingetje”.

Het is hetzelfde dikke hout wat we terugvonden in één van de oudste bedden en wat E, de heer des huizes, gebruikte om een trapje te maken tussen de woonkeuken en het lager gelegen zitgedeelte. Hout van kwaliteit wat een leven mee gaat.

Op de foto lijkt de bank klein maar hij is ruim 2 meter breed. Ook in de avond zitten we er heerlijk!

De bank buiten heeft heerlijke kussens en vanaf die plek kijken we zó de natuur in. Een stukje tuin, de vallei en daarna een bergkam. Een zicht wat nooit verveelt en waar we steeds nieuwe dingen ontdekken in de natuur.

Zicht vanaf de bank …

En ja, we zien van alles. Hagedissen, libellen, enorme Monarchvlinders, maar ook deze beauty, die steeds maar terug kwam voor nectar, de Atalanta.

De indrukwekkende Atalanta