Zij van dat Eiland

Over het wel en wee op een eiland in de Atlantische Oceaan

Elfstedentocht

Een vakantie in Nederland betekent voor ons veel mensen zien en spreken. Zéker nu het door de pandemie voor velen een paar jaar geleden is. Het is heerlijk, gezellig en zo fijn om iedereen weer te zien maar van vakantie zoals velen dat kennen (luieren, een boekje, wandelen of een museum of stadje bezoeken…) is geen sprake: we hebben een agenda vol met afspraken.

Gelukkig hebben we deze keer wel een aantal momenten geblokkeerd in onze agenda, waarop geen visite gepland staat. Maar ondanks dat voelt het soms alsof we “op tournee” en doorreis zijn en zien we alleen ´s avonds de hotelkamer om te overnachten. En soms is dat jammer, omdat de omgeving: Nederland in het voorjaar, ook heel mooi is.

Hollands…maar het zou ook zomaar Zuid Frankrijk kunnen zijn!
Of sfeervol in oude stijl.
Ooit de eerste keer hier samen koffie gedronken……
Of een prachtige hotelkamer op de begane grond met een geweldig uitzicht over de Brink.

We hadden dus iets meer ademruimte in de agenda. Maar halverwege ons verblijf voelt het toch alsof we een soort Elfstedentocht aan het maken zijn. Een volgende keer doen we het ander. Geen gesjees en gejakker meer en een agenda met afspraken in je tas, maar meer uitrusten en genieten!

Kunstige toepassing

Wat een leuke toepassing van eeuwenoude kunst!

Een deel van De Nachtwacht, geplakt op de achterkant van een parkeerautomaat.
In het midden met rode sjerp kapitein Frans Bannick Cocq en rechts nog een stukje van luitenant Willem van Ruytenburch

De Nachtwacht, geschilderd door Rembrandt van Rijn. Hij is dé verhalenverteller in schilderkunst van de 17e eeuw. Elk schilderij van hem heeft zoveel details en daarmee verwijzingen, zo ook deze Nachtwacht. In 1642 was het grote schilderij af en had het de afmeting van ca. 4 x 5 meter! Helaas werd er in 1715 aan verschillende kanten een stukje afgesneden tot het formaat van ca. 3.80 x 4.55 meter omdat het anders niet paste in de ruimte op de Dam in Amsterdam…..

Upgrade

Naar de haven, de overtocht naar het grote buureiland, de bustocht naar het vliegveld….alles ging heel voorspoedig. Het is ook wel heel lekker om alleen met een rugzak te reizen! Met vertraging – wat weer een beetje ingehaald werd door wind in de rug – kwamen we midden in de nacht aan in een koud Nederland. Het hotel was dicht in de buurt, dus lekker snel onderuit na een relaxte reisdag.

Voorpret: we hadden een heel lijstje in ons hoofd gemaakt wat we wilden eten en dat was best al een heel lijstje geworden. Nee, we missen niets op het eiland maar een lekker broodje filet americain of ossenworst kent men niet en alleen al eraan denken, deed ons watertanden. Dus húp, op pad om die broodjes te scoren! Dan konden we dat alvast afstrepen 😉

Al was het eitje niet echt de bedoeling, het smaakte heerlijk!

We hadden drie dagen een huisje op een park in het Amsterdamse bos geboekt, waar we ´s middags terecht konden. Een vriendelijke vrouw begroette ons bij de receptie en vertelde ons waar onze hut was. Ze bedoelde vast huisje, dacht ik nog naïef. Daarna volgde de sleutel, én twee douchemuntjes. Twee douchemuntjes…?

Het is geen groot park en al snel stonden we voor het geboekte huisje, wat dus écht een soort hut bleek. Een trekkershut met een smalle houten vlonder er voor (het “terras”), binnen stond een eethoekje (een klein houten tafeltje met twee klapstoeltjes) en twee smalle bedden, aan elke kant van de lange wand één. Geen toilet, geen douche – daar waren de muntjes voor. We kregen er bijna de slappe lach van maar dit was ons iets te spartaans. Leuk en ludiek voor fietsers of wandelaars op doorreis, maar niet voor ons.

Zó ongeveer, al ontbraken bij ons de creatieve krukjes. Binnen zie je een stukje van het bed staan en dat was het zo ongeveer!

Terug naar de mevrouw van de receptie. Ze kreeg de vraag voor een upgrade wel vaker van mensen die via internet een huisje boekten, het was geen probleem. Tien minuten later stonden we voor een ander huisje met een klein keukentje, aparte slaapkamer én een fijne badkamer. Hier houden we het wel drie nachten uit!

Veel beter, zo aan het water!

Relaxed

Bas is een dag eerder al vertrokken naar zijn logeeradres en twee dagen voor de reisdag hebben we alle reisdocumenten afgedrukt, inclusief de appartementjes en hotelboekingen. Noem het truttig, oubollig of suf…. Ook al zijn we geen digibeten, het werkt voor ons heel lekker als we de hele papierbende in handen hebben, in een mapje doen en bij de rugzak leggen. Dan is het afgevinkt en dat geeft rust.

Met de auto richting San Sebastián
Nog een koffie op het centrale plein voordat we naar de ferry lopen…
De ferry ligt al klaar en blijkt ca. 25% bezet….
Uitzicht op San Sebastián voordat we vertrekken.
Dit jaar is het precies 10 jaar geleden dat wij op deze plek in deze ferry, voor het eerst dit eiland zagen en op slag verliefd werden……

Op pad

En dan, als alles ‘ongeveer’ een plekje heeft gekregen in ons nieuwe huis, is de kogel door de kerk: we gaan er even tussenuit. Even ademhalen, bijkomen en opladen. En nee, dat gaat niet lukken als we thuis blijven want daar zijn nog teveel klusjes te doen. Ook leuk, maar dan blijf je bezig en dan komen we nog niet tot rust.

Veel tuinzaken schuiven we al door naar de herfst, omdat de temperaturen nu flink stijgen: 20 graden in de nacht en 25 overdag. Dan is het vragen om moeilijkheden als we nu nieuwe plantjes gaan poten, en snoeien is eigenlijk ook al niet meer gewenst.

Dat doorschuiven scheelt dan wel, maar er blijft nog genoeg over op het ‘to do’ lijstje en een ieder die weleens verhuisd is, weet wat ik bedoel. Hier en daar nog wat ophangen, snoertjes wegwerken, het buiten houtwerk in fases schuren en lakken, gordijnen zomen, het bewateringssysteem voor de tuin aanpassen…. Ik denk dat het lijstje nooit leeg raakt met een eigen huis, er is altijd wel wat.

We vinden het eigenlijk alleen maar leuk want dan wordt ons huisje steeds mooier! We wonen – zeggen we steeds tegen elkaar – in een paradijsje: in de winter is het nooit kouder dan 15 graden, we hebben mooie zomers van 25+ graden en de zee is niet ver van ons vandaan. Eigenlijk hebben we elke dag wel even een vakantiegevoel.

En toch gaan we nu op pad. We gaan naar Nederland! Familie en vrienden die we sinds 2019 niet meer gezien hebben, borrelen, bijpraten, verjaardagen inhalen en een “pasgeboren” kleinkind wat inmiddels al kan lopen eindelijk in het echt zien. Covid was een grote spelbreker, al prijzen we ons gelukkig dat de techniek zoals videobellen ons toch op een bepaalde manier dichter bij elkaar bracht.

Maar nu gaat het dus gebeuren! We reizen ‘light’ met allebei een kleine rugzak en het was niet eens heel lastig om daar alles in kwijt te kunnen. Heel netjes schreef ik vanmiddag op een vel papier dat de winkel twee weken dicht zou zijn en plakte het op de deur. Vreemd hoor, dit deden we nog niet eerder, zo lang dicht.

Bas gaat niet mee maar we hebben voor hem een prima logeeradres gevonden bij een geitenboerderij. Het ligt in een buitengebied, niet ver van de vuurtoren vandaan en met een groot gebied waar hij kan rennen en spelen.

Hij is er klaar voor!

Bas vindt alles best, als ‘ie maar gezelschap heeft en regelmatig lekker gekroeld wordt. Nou, dat zit daar wel snor, één van de honden van de geitenboer was niet meer bij hem weg te slaan, ze bléven spelen!

Onderstaand filmpje is van een paar jaar geleden maar blijft zó leuk! Onze Bas…

Geen woorden voor

Zó ontbijten…. daar zijn toch geen woorden voor?

De lekkerste koffie

Alles wordt duurder, lees ik. Ook hier merken we dat de grondstoffen duurder zijn. Buitenshuis kost een cortado (zoals op de foto) nu €1,10 en een gewone koffie met melk € 1,40. Voor beide koffietjes een prijsverhoging van € 0,30. Best flink, al blijven het voor Nederland ongekende prijzen.

Thuis bij elkaar op de koffie gaan (met een koekje erbij..) is onbekend. Je spreekt hier af op een terrasje voor koffie of een biertje en eventueel later nog een hapje. Het sociale leven is buitenshuis, thuis is vooral thuis, voor jezelf.

Een Senseo apparaat in de keuken is hier redelijk onbekend, een Nespresso is ongekende luxe en de koffiecups daarvan zijn flink aan de prijs. Zo’n ouderwets koffiezetapparaat met filters? Sporadisch. De vertrouwde percolator staat hier in vrijwel ieder huis en doet prima dienst.

Na vele pogingen weet ik inmiddels hoe je met zo´n percolator een heerlijke koffie kan maken. Alles valt of staat met goede koffie. Ik gebruik Marcilla Café. Het logo op het pak lijkt wel op het logo van Douwe Egberts, vind je niet? En ja hoor, op het pak ontdekte ik al snel dat het inderdaad gewoon dezelfde fabriek is. Het enige wat eraan ontbreekt, zijn de punten die je kunt uitknippen en sparen 🙂