Zij van dat Eiland

Over het wel en wee op een eiland in de Atlantische Oceaan

Ook dit is El Hierro

El Hierro is een vulkanisch eiland met veel donkere zwarte aarde maar ik hoop dat je inmiddels hebt gezien en gelezen dat er veel meer dan dat te zien is. Want, ook dít is El Hierro:

We rijden hier op de HI-400 die van links naar rechts over het zuiden van El Hierro loopt. Een prachtig gebied!

Een camping op El Hierro

Bij de voorpret om naar El Hierro te gaan, hadden zowel de heer des huizes als ik een wensenlijstje. Dingen die we wilden zien of doen. Naar de zeebaden gaan, de vuurtoren of een stukje door het redelijk vlakke hoogland rijden. Ook dát konden we afvinken – zie de video hieronder. Door je oogharen doet het denken aan een Engels landschap.

Bij deze beelden heb je niet echt het idee dat je op een vulkanisch eiland rijdt, toch?

Wat ook op het lijstje stond, was een nacht doorbrengen op de enige camping van het eiland, Hoya del Morcillo. Tevoren moet je je aanmelden bij de overheid om je te registreren en een kleine bijdrage (nog geen 5 euro) te betalen. Ter plekke is geen controle. Waarom dan toch registreren en betalen, zou je denken. Dat is makkelijk uit te leggen. Er valt maar weinig regen op de Canarische eilanden. Als het regent, is het in de periode november – maart. In de overige maanden is de dag- en nachttemperatuur hoog, dus droogt de boel aardig uit, met het risico op brand. In dát geval weet de overheid wat/wie zich op het terrein bevindt.

Elk eiland heeft in de zomermaanden weken waarin het risico op bosbrand erg hoog is, en sluit dan sommige recreatiegebieden ter voorzorg af. Met de hoge temperaturen van voorgaande weken, was op de social media en websites van de overheid code rood afgegeven. “Riesgo de incendios” zoals dat in goed Spaans heet. Men sluit dan ook soms wegen af uit voorzorg. Wij vonden het beter om niet te overnachten, maar een kijkje nemen kon wel. Het ligt afgelegen en is géén camping zoals in Frankrijk waarbij je een receptie, zwembad en vertier hebt. Het is een groot bosrijk gebied (wél met electra en prachtig sanitair) waarbij je vooral van de stilte en prachtige sterrennachten geniet. Want, er is geen verlichting aangelegd. Je staat tussen en onder enorm grote dennenbomen en de stilte overvalt je. Overal liggen grote dennenappels. Dus, een tas en rapen, want ze zijn zó mooi om straks in de winter als decoratie te gebruiken in de winkel! En ondertussen begint het zachtjes te regenen. Goed voor het eiland zullen we maar zeggen.

Met een grote tas vól dennenappels rijden we daarna naar La Restinga, het meest zuidelijke plaatsje op El Hierro. Vooral bekend en geliefd bij duikers omdat daar het zeeleven bijzonder is. Tien jaar geleden (in november 2011) was het er stil, omdat niet lang daarvoor vulkaanuitbarstingen in zee, en rondom La Restinga veel aardbevingen waren. We waren toen vrijwel de enige duikers en hebben veel mooi onderwaterleven gezien. Na tien jaar én in de zomer, ziet het er heel anders uit.

Moeilijk te weerstaan….

Zo´n bord (4×4 only..) is gewoon niet te weerstaan als je in een Land Rover rijdt….

Dus, hóp met de geit…eh….De Schobbejack, linksaf het zandpad op! Het lijkt nog een heel redelijk pad, tot halverwege. Dan wordt het duidelijk dat een gewone auto op dit pad echt in de problemen komt! Er zaten diepe kuilen in die niet parallel aan elkaar liepen, waardoor de Schobbejack mét inhoud goed door elkaar schudde.

Het pad leidt – zoals je kunt zien op de foto, naar de nulmeridiaan. Deze meridiaan op El Hierro is door de Grieks-Romeinse geleerde (astroloog) Ptolemaeus als nulmeridiaan geïntroduceerd. Zij bevindt zich op 17° 39′ 46″ westerlengte (WL) ten opzichte van de huidige Greenwich nulmeridiaan.

De wereldkaart volgens Ptolemaeus. Je kan heel duidelijk Spanje en de “laars” van Italië herkennen en een beetje hoekig het bovenste gedeelte van Afrika. Helemaal links heeft hij een rechte lijn getekend, de nulmeridiaan, die over El Hierro loopt.
Rond1850 werd de ligging van de nulmeridiaan door de Engelsen door middel van nauwkeurige metingen naar het oosten verlegd. Greenwich lag en ligt als nulpunt der meridianen. Vele landen namen deze standaard over en de toen zo belangrijke zeevaart stemde zijn navigatie en cartografie af op deze nieuwe ligging. Het oude punt op El Hierro kreeg in 1989 een mooie plaquette als herinnering.

En zo stonden wij op het midden van de dag op een gedenkwaardige plek…..

Naar het zuiden

We breken op bij La Maceta, willen nog méér van El Hierro zien! Opbreken is vrij eenvoudig: we vouwen het bed op, verplaatsen het “bed” van Bas op de bijrijdersstoel naar achter de bijrijdersstoel en stoppen de stoeltjes weer in de dakkist. Klaar! Voordat we echt op pad gaan, slaan we nog twee trays van 6 flessen (1,5 Liter) water in. Water is de eerste levensbehoefte en met temperaturen boven de 30 graden mág je gewoon niet misgrijpen.

De eerste stop is in Pozo de la Salud. Bij gebrek aan zoet (regen)water heeft men hier ruim 300 jaar geleden met succes een bron geslagen en er werden in 1844 bijzondere eigenschappen aan het water toegekend. Zo zou het heel goed zijn voor de huid, reumatische klachten verhelpen en problemen bij de spijsvertering verlichten. Hierdoor werden er zelfs grote vaten verscheept van El Hierro naar Cuba en Puerto Rico! In 1945 werd het zoete bronwater officieel “Aguas de Sabinosa” genoemd.

Sinds de jaren ´90 is er een Spa-Hotel gevestigd die deze bron en de bijzondere eigenschappen van het water benadrukt. Dat kón natuurlijk niet uitblijven….

De weg er naartoe is slingerend en adembenemend mooi. Het voert steeds verder weg van de bewoonde wereld, voor zover je van bewoonde wereld op een dun bevolkt eiland als El Hierro kunt spreken. We lopen rond in het kleine gehucht en zien op de rand van de kust het hotel. Je komt hier vást tot rust!

Een prachtig uitzicht over de oceaan. Duizenden kilometers alleen maar water…

We rijden door naar playa El Verodal. Het is verboden om hier te zwemmen in verband met de ongekende krachten van de stroming. Tóch willen we hier even kijken, het is echt het meest westelijke punt van El Hierro en ver van de bewoonde wereld. Met een Land Rover móet je daar dan geweest zijn, toch? Zie middel de foto´s wat wij zagen…

Doorkijkje via een overkapping naar het strand, wat hier roodgekleurd is.
Onder de overkapping is het goed toeven. Heerlijk koel, grote tafels en bbq´s om heerlijk met de familie te eten en te genieten! Dit is genieten met een grote G op dit Spaanse eiland! En overal is het schoon…..

Hemelsbreed niet ver hier vandaan is de vuurtoren. Ook die stond op het lijstje vandaag! Tien jaar geleden konden we er niet naartoe omdat de weg verschoven was door regenval en aardschokken. Nu is de weg mooi geasfalteerd. Alleen is er een groot verschil tussen hemelsbreed en de werkelijke weg er naartoe. Die is smal en heeft héél veel bochten. In één van de bochten ontmoeten we een vrachtwagen…. Dat zijn spannende momenten voor de bijrijder 😉

Het lijkt soms alsof je door hoge bergen met houtskool rijdt. Zó zwart!

Het is geen mooie vuurtoren. Grauwe blokken steen, een groot hek eromheen (het kostte me wat moeite om zonder hekwerk een foto te maken) en ook hier geen bewoonde wereld. Maar toch, we kunnen hem afstrepen van ons lijstje!

Ik doe het licht wel uit!

Een kwartiertje voordat de zon onder gaat, dompelen we nog even onder in het opkomende zilte water….

Dat stipje is E, de man des huizes.
Golven trotseren..
Meditatief relaxen…
Ik doe het licht wel uit!

Wandelen

Nu Bas ´s nachts niet meer in zijn mand slaapt maar op een handdoek, is hij veel rustiger. “De warme mand” was gewoon té warm in nachten van +24 graden. Thuis kan hij ´s nachts liggen waar hij wil op de koele plavuizen. In De Schobbejak is zijn slaapruimte beperkt. En dan is veel draaien in een warme mand het enige wat hem een beetje helpt. Nu de mand vervangen is door een handdoek, heeft hij een klein beetje meer ruimte op zijn plekkie vóór in de auto en is het draaien ook verdwenen.

Bas houdt de wacht en heeft prima zicht doordat hij verhoogd ligt op de bijrijdersstoel.

Al vroeg staan we in de startblokken. Een banaan (bananen van de Canarische Eilanden zijn het lekkerste van de héle wereld) achter de kiezen en de wandelschoenen aan! We willen een pad volgen over de ruwe lavakusten voor Frontera. De zon komt pas rond 10.00 uur over de bergkam. Om niet in de volle zon en warmte te lopen, gaan we dus bijtijds op pad. In 2011, toen we ook op El Hierro waren, was dit pad er nog niet. We hebben toen wel in de nadagen van een flinke storm, spectaculaire foto´s gemaakt van de woeste oceaan die tegen de rotsen slaat…..

Anno 2021
Anno 2011

Je kan op de tweede foto zien, dat de zee nog een stuk onrustiger was….

Het pad * Sendero Las Puntas – La Maceta * is een vrij makkelijk pad om te lopen en misschien wel daardoor erg mooi. Je ontdekt kleine plantjes op de meest onmogelijke plekken, ziet onverwacht doorkijkjes, waant je op een andere planeet met zoveel ruw gesteente om je heen en hoort vrijwel de gehele wandeling de zee op de kust beuken. Het pad heeft weinig steil hoogteverschil maar je moet wel opletten waar je je voeten zet in verband met de ongelijkheid van het hout waaruit het pad grotendeels bestaat. Op vier verschillende plekken kan je een klein stukje van het pad af naar een verhoging met een paar stoeltjes of een bankje, en uitleg over gesteente of omgeving. De wandeling is nog geen 2,5 kilometer maar als je hem heen en terug loopt én tijdens het wandelen geniet, even stil staat en om he heen kijkt is het een heerlijke activiteit waarmee je een ochtendje zoet bent 😉

De route vormt een lang lint langs de kust en kan vanaf twee kanten gewandeld worden. Wij lopen vanuit La Maceta, waar De Schobbejak staat, naar Hotel Punta Grande en daarna weer terug. Hotel Punta Grande is in 1984 uitgeroepen tot het kleinste hotel ter wereld en heeft slechts 5 kamers. Het originele gebouw dateert van 1830 en heeft veel stormen en natuurgeweld doorstaan. Alles waarmee dit hotel geworden is tot wat het nu is, elke steen en elke balk, tot aan de inrichting toe, verteld zijn eigen verhaal. Nu je dit gelezen hebt, klik even op Hotel Punta Grande om zelf te zien hoe bijzonder het is!

Een indruk van de wandeling vind je in de foto´s hieronder.

La Maceta

We slaan een flinke hoeveelheid water en andere boodschappen in, in El Mocanal. Een plek waar we 10 jaar geleden ook waren.

Toen, november 2011
Nu, september 2021

Via El Mocanal rijden we via een lange tunnel van bijna 2,5 km en een afdalingspercentage van meer dan 10% naar La Frontera. Het grappige is, dat het uitzichtspunt El Pena zich ca 800 meter boven de tunnel bevindt. La Frontera ligt aan de westelijke kant van El Hierro en is veel vlakker. We rijden naar Las Macetas, een plekje aan de kust waar in de rotsen bassins zijn uitgehakt zodat je veilig kunt zwemmen en genieten van de zee. Op het hoogtepunt van vloed knallen de golven nog wél over de rand en is het in het bad een soort wastobbe, tot genoegen van velen!

Er zijn douches om het zout af te spoelen, genoeg plekjes om te genieten van het zicht op het water en een restaurant, @ochoelhierro, met een prachtig zicht op zwembad en ruwe oceaan. De plek waar we staan biedt ruimte voor minstens 10 campers of camper-gerelateerde auto’s en heeft grof grind als ondergrond. Helaas mag je geen luifel of zoiets uitzetten, de politie controleert daar meerdere keren per dag op.

En Bas heeft zijn eigen, unieke plekje om te slapen!