Tag: Natuur

Drie keer warm

In één keer was het hier herfst. Hadden we vorige week nog dagen van 27 en 28 graden, opeens is het weer omgeslagen en hebben we stevige wind en temperaturen rond de 20 graden. In de avond en nacht zakt het zelfs af naar 17 graden. En dat is best koud kan ik je vertellen! Dus keken we de afgelopen dagen al een paar keer naar het kleine kacheltje wat in het huis staat: zullen we die maar eens aansteken in de avond, om de kou uit huis te jagen? We hebben nog wat hout liggen wat er al in kan.

In de tuin hebben we de afgelopen maanden veel gesnoeid. De Bougainvillea en de Oleander moesten er aan geloven en daar hebben we aardig wat hout van kunnen stapelen om te laten drogen. Ook vandaag heeft E, de man des huizes, weer drie grote struiken te grazen genomen. Ze zijn tot enkelhoogte afgezaagd! Hij kreeg het er warm van.. Het was echt een enorme klus. Vanaf het openbare pad is ons huisje opeens grotendeels te zien en wij kunnen vanaf de zijkant van ons huis heel ver de bergen in kijken.

Al dit snoei- en zaagwerk geeft ook aardig wat hout voor in de kachel. En dat is een fijn idee op dagen zoals deze. Sommige takken zijn nog groot en heb ik al in stukken gezaagd. Maar er lag ook nog ander hout, wat al veel droger is. En we hebben een bijl. Nog nooit met een bijl gewerkt, maar al doende leert men, toch? Aan het eind van de ochtend ligt er een aardig stapeltje hout. Ik heb het er warm van! Daar gaan we maar eens proberen de kachel mee aan te maken.

Maar een fikkie stoken in een kachel is een kunstje, wat we nog niet onder de knie hebben. Houtjes stapelen, lucifer erbij, een kamer vol met rook en een vuurtje wat niet echt wil dóór branden. We krijgen het er warm van. Dat dan weer wel.

Zó zag het er nog niet uit!

 

Vreemde snuiter

Dagelijks maken we een rondje door de tuin:

Even kijken hoe de kleine stekjes van de geraniums het doen. We hebben nu geraniums met knalrode, zachtroze, oranjeroze en fuchsiakleurige bloemen. Ze doen het allemaal goed. De twee basilicum planten staan in bloei: onopvallende bleekroze bloemetjes maar ze worden druk bezocht door de bijen. De omgewaaide en daarna tot 30 cm teruggesnoeide Lantana is al weer bijna een meter hoog en heeft weer volop oranje bloemen, ook hier vliegen bijen en dikke hommels af en aan. ´s Avonds laat en ´s nachts wordt deze plant bezocht door de kolibrievlinder  en andere nachtelijke vliegers.

Op het stukje land wat een stukje lager naast ons huis ligt, pronkt de olijfboom met minuscuul kleine bloemetjes. De aardbeien zijn goed aangeslagen in het mengsel van aarde en paardenmest: elke dag hebben we verse aardbeien! Van de nog kleine sinaasappelboom plukte ik de afgelopen weken elke dag twee sinaasappels, nog warm van de middagzon. Verser en lekkerder kan niet! Nu de vruchten er af zijn, gaat hij in rust en kunnen over een paar weken de binnenste takken weghalen. Het zijn wilde takken met stekels en vreemd gevormd blad. De dit jaar aangeplante grapefruit is al minstens 30 cm gegroeid en ook de Flamboyant, die ons over een paar jaar schaduw moet bieden, heeft een flinke groeispurt gemaakt. Wat een weelde en wat een rijkdom, toch?

Dan valt mijn oog op een vreemde krul aan de rand van het blad van de Tamarillo. Ik buig, draai het blad voorzichtig een stukje om en zie een enorme rups:

 

Hij hangt hier op zijn kop. Met grote happen vreet hij aan het blad!

De rups in volle glorie, meer dan 10 centimeter lang.

Een wel heel grappig knalgeel staartje….

Dit is de rups van de doodshoofdvlinder. Een nachtvlinder die we eerder dit jaar al in de tuin gespot hadden. Hij is knalgroen met blauwige strepen en donkere stippen. Als waarschuwing maakt hij klakkende geluiden met zijn kaken. Kaken waar je voor op moet passen want de rups kan – in tegenstelling tot de vlinder – venijnig bijten.

Deze rups is écht een rupsje-nooit-genoeg: in één nacht kan hij een struik volledig kaal vreten. Ik knip voorzichtig het blad van de plant en met blad en al zoek ik een andere plek voor hem in de tuin. Ergens waar veel onkruid en Oost- Indische kers groeit en waar hij heerlijk ongestoord kan eten en een plek kan vinden om te verpoppen.

Gezichtsbedrog

 Dit is niet een zonsopgang op een bewolkte herfstdag, maar de volle maan die net over de berg komt…

Je kon er bijna een boek bij lezen!

 

Tropische storm Hermine

Het regende uiteindelijk een dikke 24 uur. Daarna werd het even droog en kon E, de man des huizes, met vriend en buurman even op het dak kijken wat de oorzaak was van de paar druppels lekkage binnen. Steeds hing er op één plek een druppel aan een balk. Op zoveel regen was dit lek “peanuts” maar een blik werpen kon geen kwaad, al was het maar om te weten wat er nodig was om te repareren.

Het was zondagochtend. Na 24 uur regen trok de lucht heel even open, voordat de wind zou aantrekken en er opnieuw zware regenbuien verwacht werden. Haast was dus geboden.

 

De mannen concludeerden dat het een klein, maar niet te onderschatten lekje onder de oude dakpannen was. Voor nu even laten zitten en als alles overgetrokken is, een dag plannen op het te repareren. We genoten even van het zicht, voor zover dat er was, maar trokken alweer snel naar binnen – de regen kondigde zich weer aan.

 

We moesten dit nog even uitzitten en hoopten op niet al teveel wind. Wind, die door de pieken, dalen en hoeken van de bergen een heel ander pad waait dan op het vlakke land. Omdat de regen van alles los spoelt, is er best een risico dat de krachtige wind zorgt voor stenen, verschuivingen en brokstukken op de weg. Dus hoppa , op de bank met thee, boeken en een boel films.

Zelfs de wind bleef mild en stak alleen op maandag even op maar had lang niet die kracht die de weermannen en – vrouwen voorspeld hadden. Althans….bij ons op het eiland. Andere eilanden kregen het er flink van langs. Tropische storm Hermine liet daar zien hoeveel kracht ze had en hoeveel regen er viel – zie het filmpje hieronder.

 

 

Het lange weekend – update

Omdat het gisteren in de late avond nog niet waaide of regende, hielden we de deur van slaapkamer naar veranda open, de temperaturen zijn nog prima ´s nachts is het 20 graden. Pas tegen 06:00 uur werden de spetters een heuse regenbui, maar de wind bleef uit. Lekker nog even omdraaien en genieten in de vroege ochtend, het blijft tegenwoordig tot 07:45 uur nog donker. Echt lang uitslapen wordt het ook weer niet: E – de heer des huizes loopt om 08:30 uur uit voorzorg toch nog een rondje om het huis, terwijl ik met Bas een rondje ga lopen. Het regent continue, net iets méér dan een miezerbui en het is 24 graden. “Groeizaam weer, lekker voor de plantjes” zou je normaal gesproken zeggen.

We ontbijten buiten onder de veranda – want de temperatuur is prima, lezen de digitale kranten en zien aan de overkant een steeds veranderend beeld: dan is de bergwand compleet zichtbaar, het andere moment zijn de pieken in dikke wolken gehuld en het volgende moment is vrijwel alles verdwenen in een grijze regenbui. Zo´n bergwand is een fascinerend beeld wat nooit verveelt. De geiten en schapen van de buurman, die er normaal gesproken lopen blijven vandaag ook binnen, ze drentelen rond in de kraal.

Bron: Ayuntamiento San Sebastián

Met het verstrijken van de uren wordt regen steeds wat nadrukkelijker. In de middag, zo rond een uur of twee, lees ik de eerste berichten dat er op verschillende eilanden de eerste wegen versperd zijn door verschoven aarde of brokstukken. Niet ver van ons wordt een sluipweggetje wat door het ravijn (barranco) loopt naar een ander dorp, afgesloten. Dit ravijn loop vanaf de bergen (waar wij wonen) naar zee. Het is uitgegraven, verstevigd met hoge stenen wanden en wordt gebruikt om overtollig regenwater wat uit de bergen komt, te kanaliseren richting zee. Halverwege zijn drie enorme stuwwanden geplaatst om reserves op te bouwen gedurende de winter. Ook na de stuwwanden wordt al het overtollige regenwater via stroompjes en kanaaltjes naar deze barranco geleid om wateroverlast zoveel mogelijk te beperken. Het laatste stuk van de barranco, vlak bij de stad en de zee, is in de zomer een leeg en droog kanaal waar veel mensen wandelen en hun hond uitlaten. Nu wordt alle toegang hiertoe afgesloten, omdat men morgen nog veel hemelwater verwacht wat ná de stuwwallen allemaal hier doorheen gaat naar zee.

De tropische storm Hermine schuift langzaam onze richting op en veroorzaakt als voorbode veel regen.
Op het moment van schrijven regent het al 16 uur aan één stuk door……

bron: windy.com

 

Een onverwacht lang weekend

Tot vanmorgen, vrijdag, leek het nog een gewoon weekend te worden wat voor ons lag. Nog een halve dag werken en dan lekker weekend! Er stond visite in de agenda en voor de rest lekker rommelen in en om het huis. Er hing wel iets in de lucht en vanmorgen werd dat officieel bekend gemaakt met berichtgevingen van de lokale en regionale overheid: Er is een storm op komst. En niet zo´n beetje ook!

 

Er zijn vanmorgen vier “Alertas Máxima” uitgegeven door de regionale overheid, die vannacht om 00:00 in gaan en tot maandag 23:59 van kracht blijven. Ook hier werkt men met code geel, oranje en rood, maar dit was meer dan dat. Deze “Alertas” waren “Máxima”. Vier officiële berichten: de eerste is om aan te geven dat er een maximaal alarm wordt afgegeven met betrekking tot het weer, daarna volgen de specificaties: drie “Alertas” voor regen, harde wind en onweer. Niet veel later kwam er ook nog een “Alerta” met betrekking tot de kans op hagel.

Het zijn officiële berichten die digitaal gepubliceerd worden op overheidswebsites en online kranten en direct doorgestuurd worden in WhatsApp groepen. Iedereen stuurt het wel weer naar iemand door want een gewaarschuwd mens telt voor twee! Al snel na dit nieuws volgen berichten in kranten en nieuwssites over het afgelasten van sportevenementen, markten of feestelijkheden. Zelfs de scholen zijn maandag gesloten.

Crystal Reports ActiveX Designer – GomeraVerde

De puttenzuiger verscheen vanmiddag in de stad om alles te controleren en online werd het bericht gepubliceerd dat de brandweer, lokale politie en vrijwilligers in de hoogste staat van paraatheid worden gebracht, welke telefoonnummers je kan bellen en wat je moet doen bij wateroverlast of als de stroom uitvalt. Wij lopen de winkel na, halen de koelkast leeg en trekken de stekkers uit stopcontacten. Morgen blijft de winkel dicht. De straat náást de winkel loop schuin af naar beneden. Met een beetje geluk blijft wateroverlast op de werkvloer ons bespaard. E, de man des huizes heeft vandaag een boeiboord (ook wel boeideel of windveer) gemaakt aan de westkant van het huis: alsof hij wist dat er regen zou komen…..

Op weg naar huis slaan we nog wat extra eten in en tanken we de auto vol. Thuis vul ik extra flessen met drinkwater en zet ik buiten emmers met “grijs” water klaar. We lopen rond het huis, schuiven de rieten stoelen bij elkaar onder de olijf en halen de kussens van de buitenbank naar binnen. Meer dan dit kunnen we niet doen. We hebben een lang weekend! Maar met een goed gevulde voorraadkast, een kamer vol met boeken, gedownloade films en genoeg creative spullen komen we dat wel door!

Een tripje over zee

Deze zomer kreeg ik de vraag om een workshop te geven op een klein resort op een bijzondere locatie: je kan het alleen bereiken per boot. Er gaat geen weg naar toe, je kan het niet bereiken met de auto of een busje. Er is wel een smal pad wat je te voet kunt volgen maar dan ben je al gauw een uurtje of 4 onderweg, terwijl het bootje er slechts een kwartiertje over doet.

Vervoer van- en naar dit resort gaat dus per boot. Vanaf het strand zien we dit bootje regelmatig de haven uitvaren. Nog maar nét de haven uit, gaat het gas er altijd flink op en horen we het imposante geluid van de motoren.

Afgelopen maand was een workshop “kaarten maken met aquarel” ingepland en stapte ik tegen het middaguur het bootje op voor een kort tochtje over zee – zie filmpje!

 

Zoals je kan zien, ging het gas er ook nu flink op!

 

De plek waar ik de workshop zou geven. Niet verkeerd, toch? Een licht briesje, gefilterd zonlicht en het geruis van de zee op de achtergrond….

 

De groep van die middag, geconcentreerd aan het werk!

De groep van jongens en meiden was enthousiast en had er zin in! Na een geslaagde middag (en mooie resultaten) liep ik de steiger op naar het bootje, vergezeld door een aantal van hen, inmiddels omgekleed in zwemkleding. Er verzamelden zich meer jongens en meisjes. Het bleek een traditie te zijn om, als het bootje aan het eind van de dag weer terug gaat, je uit te zwaaien. Zo leuk!

Als het bootje van de kant is en vaart maakt, borrelt en bruist het water. Het is de grootste lol om daar al joelend en zwaaiend in te springen.

Ik zwaai nog een keer en draai mij om. Haren in de wind, op weg naar huis.