Tag: La Gomera

Drukte op de weg

In je mail is het filmpje (onderaan dit bericht) niet zichtbaar maar als je online mijn blog leest, zie je vanzelfsprekend het filmpje wél staan…

De wegen hier zijn eigenlijk allemaal eenvoudig. Hier geen autosnelwegen, meerbaans-wegen of viaducten maar gewoon een lint asfalt, eventueel met belijning. Ze zijn goed begaanbaar en vrijwel overal is vangrails geplaatst of staan aan de rand van de weg van die hele grote betonblokken. Op sommige wegen staat houten vangrails – maar dat is gezichtsbedrog. Achter alle rondhouten palen en horizontale delen zit de metalen vangrail verscholen. Net zo sterk maar door het hout gaat de vangrail meer op in de omgeving. Straatverlichting, in die gezellige Zuid-Europese kleur, is er alleen in de bebouwde kom en soms een stukje er buiten. Naar ons huisje rijden gaat via een behoorlijke slingerweg en is voornamelijk zonder straatverlichting. Dat maakt dat je in de avond en nacht nóg rustiger rijdt. Beter. We houden hier niet zo van die snelheidsduivels en druktemakers 😉

Hier zijn geen gescheiden rijbanen voor fietsverkeer en auto´s. Er zijn tot op heden nog niet zoveel fietsers en het lijkt er op dat zowel fietser als verstokte (lokale) automobilist nog zoekende zijn naar hun plaats op de weg. Veel Europese automobilisten zijn er van huis uit aan gewend, hier is het nog nieuw. Regel is dat je de fietser met een zijruimte van minimaal 1,5 meter moet inhalen. Dat is vooral op de smallere en slingerende buitenwegen best wel eens lastig. Soms rijdt de fietser vrijwel midden op de weg, ook als de weg breder is en blijft de automobilist gedwee achter de fietser rijden. We hebben weleens een bus ronkend in een slakkengangetje achter een ijverig doortrappende fietser zien rijden. En de sliert achter de autobus werd steeds langer en langer. Maar niemand die irritant gaat toeteren of capriolen uithaalt om in te halen. Je tuft er gewoon in alle rust achteraan. Het beweegt, dus je komt vanzelf waar je wezen moet, alleen wat langzamer.

Zo ook toen wij naar huis reden. Er was opeens een drukte op de weg, we bleven er maar netjes achter…..

 

Het is weer zo’n dag

Gisteren had de wind de kracht en het gevoel van een verf-afbrander en kwam over zee. Je kan dan de uren aftellen totdat de lucht zich vult met stof uit de Sahara.

Vannacht liep de thermometer op naar 30 graden en vanmorgen was het effect zichtbaar: Calima.

Vanuit de ruimte ziet een Calima er zó uit.

 

Het lijkt mist, maar is stof.

 

Al snel wordt het zicht slechter en proef je het stof zelfs als je ademhaalt. Niet fijn.

De weerswaarschuwing adviseert om het vooral kalm aan te doen en veel te drinken. Voor mensen met astma en longproblemen is het beter om binnen te blijven. Zware lichamelijke inspanning wordt afgeraden.

Nou, daar houden we ons maar aan. Het lijkt het hele weekend “stoffig” te worden….

Daarom, handschoenen dragen

Op het moment van schrijven is het vér boven de 30 graden maar toch draag ik handschoenen…..

Nog niet zo lang geleden snoeide ik een paar takken van de enorme Oleanderstruik en knipte die meteen klein boven de snoeibak.

Iedereen weet dat als je in de tuin bezig bent, je altijd wel een krasje of een beschadiging aan je handen oploopt. Dus ook nu. Maar nu raakten binnen 24 uur al die wondjes ontstoken, ze leken zelfs groter te worden en ik had onophoudelijke jeuk. Om gek van te worden! En langzaam werden mijn handen dikker van het vocht.

Wat blijkt: alle delen van de Oleander zijn giftig…

Toch maar even met die dikke handen naar een arts want het voelt niet fijn. Na een prikje en zalf was het leed al snel geleden. Maar vanaf dat moment gaan de handschoenen altijd aan bij het werk in de tuin! Ook als het 30 graden of meer is….

Ik kijk met andere ogen naar deze schoonheid en loop met respect iets ruimer om de grote struik heen….

 

Verwondering

Met bijna het hele jaar fijne temperaturen speelt ons leven zich veel buiten af. Er staat om die reden een stevige bank op de veranda. Tientallen jaren geleden door een vorige eigenaar gemaakt met dikke houten planken. De bank stond in de keuken maar vanaf het begin wisten we dat hij zou verhuizen naar de veranda. Het was een hele klus om het ding door de smalle deurtjes naar buiten te krijgen want naast het formaat was ook het gewicht wel “een dingetje”.

Het is hetzelfde dikke hout wat we terugvonden in één van de oudste bedden en wat E, de heer des huizes, gebruikte om een trapje te maken tussen de woonkeuken en het lager gelegen zitgedeelte. Hout van kwaliteit wat een leven mee gaat.

Op de foto lijkt de bank klein maar hij is ruim 2 meter breed. Ook in de avond zitten we er heerlijk!

De bank buiten heeft heerlijke kussens en vanaf die plek kijken we zó de natuur in. Een stukje tuin, de vallei en daarna een bergkam. Een zicht wat nooit verveelt en waar we steeds nieuwe dingen ontdekken in de natuur.

Zicht vanaf de bank …

En ja, we zien van alles. Hagedissen, libellen, enorme Monarchvlinders, maar ook deze beauty, die steeds maar terug kwam voor nectar, de Atalanta.

De indrukwekkende Atalanta

Komkommertijd

Een kilo komkommer kost op dit moment € 0,70. Koop je ze in Nederland per stuk, hier gaan ze per kilo. De komkommers zien er hier wél wat anders uit.

Heldergroen en een oneffen oppervlak. Een dunne schil, weinig smaak en vaak waterig.
De Hollandse komkommer.
Donkergroen, een gladde, stevige schil. Vruchtvlees met een ´bite´ en een licht bittere smaak.
De Canarische Pepino.

Het is een prima vruchtgroente om zo te eten! Een paar plakjes op een boterham met kaas of als frisse toevoeging in een zomerse salade. Een boterham heel dun besmeren met Sambal Manis en dan een hele berg dunne plakjes (de kaasschaaf!) erop, is ook een heel erg lekker. Of gewoon zomaar plakjes op de borrelplank, en natuurlijk de Griekse tzatziki. Maar dan houdt het ook een beetje op…..

Om jaarrond van deze groene jongens te genieten maak ik – met deze kiloprijzen – komkommers in zoetzuur, een beproeft recept van haar. De verhouding zoet-zuur is perfect en na een week of zes smaken ze heerlijk bij nasi, op een boterhammetje met worst of als snack. Goed ingemaakt zijn ze minstens een jaar houdbaar!

Hergebruik: schone glazen potten van honing of jam.
Mooi zelfgemaakt labeltje erop of er aan, en straks in de winter is het opnieuw genieten!

De Tuin

Nu het zomer wordt en de temperaturen stijgen, worden de klusjes in de tuin verschoven naar de vroege ochtend of de avond. Echt ingrijpende zaken schuiven we nu door naar de wintermaanden, als de dagen koeler zijn en het af en toe zal regen.

Ik inspecteer de wijnrank die met lange uitlopers nogal slungelig wordt en zichzelf daarmee beschadigd. Hij staat tegen de muur, bij het trapje wat naar ons lager gelegen stukje tuin voert. De lange slierten worden al snel een soort grijparmen: aan het eind van elke sliert groeit een dun krullerig takje waarmee in de wind naar houvast wordt gezocht. Heeft ´ie eenmaal iets vast, draait hij zich binnen een paar dagen met dat krullerige takje muurvast. Soms lijkt het erop dat de druif zelfs knoopjes kan leggen met dat dunne krullerige takje. Een slimigheidje van de natuur, want zo kan een druif veilig en windvast verder groeien. Ik knip voorzichtig die lange slierten af en los, want er groeien hier en daar wat druiven aan. Spannend of dat wat gaat worden!

We knipten weken geleden het kleine lapje land naast ons huis vanuit het midden kort, zodat we er makkelijker kunnen zitten.

Heerlijk plekje om te ontbijten, of om later in de middag wat te dagdromen!

Er staat een klein boompje, wat vanaf dat moment ´het licht zag´ en serieus is gaan groeien. Het is een Flamboyant die je hier veel langs de straten en in het park ziet staan, ze hebben felrode bloemen. De planten bieden door hun brede bladerdak een fijne schaduw.

De Flamboyant, het ukkie doet erg zijn best!
Dit is een volwassen exemplaar van de Flamboyant, dus hij heeft nog wel even te gaan…

Grote schoonmaak

De duikclub op het eiland houdt elk jaar in het zomerseizoen schoonmaakacties op, aan en in het water. Toen ze er een aantal jaren geleden mee begonnen, was de berg afval die uit het water kwam, enorm. Ze organiseren het op verschillende locaties op het eiland en vaak wordt de lokale jeugd ingeschakeld om de troep naar één plek te slepen. Zo hoopt men hen bewust te maken van het probleem, en dat het niet normaal is om autobanden, flessen met afgewerkte olie, plastic of ijzer in de oceaan/zwembaai/haven te kieperen.

2019 – het onderwater-afval (veel autobanden!) zat ónder de zwarte vette blubber.

Een groep van duikers (waaronder E, de man des huizes) gaat te water om ónder water de boel op te ruimen: ze hebben netzakken bij zich (zoiets als zo´n zak waar uien in zitten) en stoppen daar al het klein spul in wat ze vinden. Grotere en zwaardere zaken zoals autobanden worden met een ballon naar boven geheveld. Een andere groep bemand een aantal kayaks om dat vuil op te pikken en eventueel de onderwatergroep te voorzien van lege netzakken. En dan zijn er de ´lopers´ die op het strand alles van de kayaks overnemen, of zelf met netzakken het strand afzoeken naar plastic, metaal, papier…..

Afgelopen weekend hebben we een handje meegeholpen.

Dit keer werd er naast veel vuil – waaronder een complete kabelgoot van 2 meter lang….
…ook geld en zelfs een ketting gevonden!